BlueBlueWinter

op naar de lente met lila

2010-03-12T06:42:00.001+01:00

Blueblue blogt verder op http://illalilalenteweer.blogspot.com
Tot daar!

dichterbij

2010-03-05T19:10:00.004+01:00

Kwart voor acht. De zon schijnt en ik hoor een vogel zingen. 'Geen idee wat voor vogel dit is, maar zingen kan hij', denk ik en stap uit bed. Beneden gekomen ontbijt ik samen met mijn man en kus hem ten afscheid. Hij gaat, ik werk thuis vandaag.
'Zo', zeg ik tegen de kat, 'vanmiddag gaat deze dame er heerlijk op uit', en ik zet me achter mijn bureau. Als ik om elf uur klaar ben met mijn klus, betrekt het buiten. Maar goed, ik zie toch ook die musjes in de tuin, druk bezig met pluimen los te trekken. 'Zie je wel', denk ik 'voor hun nestjes. Voorjaar!'
Als ik rond half één klaar ben met huishoudelijk werk, is het inmiddels grijs en koud en guur geworden. In de vijver zie ik druppels op de waterspiegel. Plets plets plets.... De musjes zijn verdwenen. Ik zet de kachel aan. 'Weer een dag dichter bij de lente', zeg ik tegen de kat. Ze springt op schoot en ik ga maar weer wat zitten lezen.

vallende man

2010-03-04T13:56:00.001+01:00

De man, hij verkeert in paniek. Het gaat niet lukken! Wild slaat hij om zich heen, zijn armen als molenwieken draaiend. Hup, daar neemt hij een vrouw mee in zijn val en nog één. Angstig kijken ze om zich heen. Wat gebeurt er?! Vanuit volkomen rust worden ze ineens meegesleurd, geen tijd hebben ze om te bedenken hoe te handelen. Wankelend zoeken ze naar steun. Bij hem. Maar hij valt, dus vallen zij.
Hard lachend roept hij dat het zo'n vaart niet loopt. Hij gaat het redden. Echt! Hij gaat het redden! Als de anderen hem nou maar begrepen. Dat ze dat niet doen, komt niet door hem. Hij is toch duidelijk genoeg! Terwijl hij valt, schopt hij in de lucht en raakt de vrouwen. Van schrik en pijn krimpen ze ineen en vallen dieper en dieper. Wat anders rest hen?

artiestenbestaan

2010-02-27T15:32:00.000+01:00

Vlak voor ons loopt hij. Zijn sopraansax in de koffer om zijn schouder gegord, die voor zijn tenor op zijn rug. Vanwege het weer draagt hij een regenpak. Even lijkt hij een verkeerde weg in te slaan maar ineens loopt hij weer naast ons richting de trap naar de tram. Huiverend wachten we in het donker. De wind wakkert aan, regen striemt. Hij kijkt voor zich uit. Een paar uur geleden schitterde hij op het podium. Wij luisterden ademloos naar zijn spel, applaudiseerden. Schuchter spraken we wat later met hem. Een paar bewonderende woorden. Hij antwoordde beleefd.
Als we de tram in stappen, wijst de conductrice hem streng naar een in-checkpoint. 'No sir, overthere you can check in.' Hij snapt er niks van en loopt eerst naar de verkeerde kant. Dan gaat het toch nog goed. Hij gaat zitten, één koffer aan zijn voeten, één op schoot. Zijn artiesten jasje over zijn arm gedrapeerd. Morgenochtend speelt hij nog één keer in deze stad. Daarna gaat hij weer terug naar zijn land.

the recyclable room

2010-02-25T12:05:00.003+01:00

We zijgen neer op de recyclable bankjes bekleed met vilt. 'Zo', zeg ik, 'wat een schattige bankjes', en zet mijn mok met eikeltjeskoffie op de tafel gemaakt van mais. Lacherig haal ik mijn vinger over het blad en lik er verzaligd aan.
Ik zoek een zakje suiker uit het potje gemaakt van hergebruikte materialen. 'Rietsuiker, vanzelfsprekend', giechel ik. We leunen achterover en drinken onze koffie. Kijken om ons heen. Aan de wand een groot soort schoenenzak van zwart vochtopnemend materiaal. De zakken zijn gevuld met aarde en plantjes. 'Leuk idee', zegt ze, 'maar kijk', en ze bevoelt een varen. Die knispert van droogte. 'Het werkt niet helemaal, maar goed, het idee is er.' Ik streel over een groot vilten wandkleed, neem plaats op de stoel gemaakt van mais, bekleed met hergebruikte ecologisch verantwoord geverfde stof. Draai rondjes. Geweldig vind ik het hier. Er staan ook zoveel prachtige planten.
We voeren ons gesprek en verlaten pas na ruim twee uur de kamer. De sfeer is hier zo goed, we willen hier wel uren blijven. 'Het zal je werkkamer maar zijn', verzuchten we.

#Twitterkabinet

2010-02-21T11:27:00.001+01:00

Na De Val kwam daar de creativiteit, zomaar, ineens, als donderslag bij heldere hemel formeerde zich een nieuw kabinet. Het #Twitterkabinet.
Het begon voor de grap. Twittenderwijs ontspon zich een plagerig interview tussen mij en mijn eigen man, die deed of hij zich verkiesbaar stelde. Elk achter onze laptop twitterden we giechelend met elkaar. Anderen sprongen erop in en zochten weer anderen om mee te doen.
Binnen een paar uur had mijn man, inmiddels MP van het #Twitterkabinet, zo'n 125 ministers onder zich. Totaal flabbergasted bekeken we de interactieve excellijst waar de hele avond en halve nacht ministers inschreven voor posten als: Koopzondagen, Verre Zaken, Vrede maar ook Muziek, Vrij Ondernemerschap en Scheten.
In van dat gezwollen politieke taalgebruik twitterden we, steeds dikker werd de tekst. Welaan, tamelijk, desalniettemin, voorwaar, excellent, transparantie om maar enkele woorden te noemen. We communiceerden via de voorzitter, alhoewel er daar ineens twee van bleken te zijn. Met moeite sloten we af om na urenlang beraad even een uurtje slaap te pikken.
Welaan, lui, ik ga weer, de MP heeft mijn ondersteuning nodig bij de formatie van zijn kabinet. Voorwaar geen kattenpis. Ik vertrek weer met hem naar het #Twitterkabinet.

schatjes

2010-02-18T09:47:00.002+01:00

Elke dag loop ik voorbij, kijk naar binnen en zie ze zitten, die kleine schatjes, op hun kabouterstoelen. Vandaag vertelt juf een verhaal, haar gebaren ondersteunen haar woorden. Ze spreidt haar armen, kijkt naar boven en opzij, haar blonde paardenstaart zwaait mee. De schatjes kijken allemaal naar haar, ze zitten zo mooi in dezelfde houding, rechtop, met hun hoofdjes schuin.

Ik denk aan hun vaders en moeders, jonge mensen nog, die straks hun moppie weer komen ophalen. Voor me loopt zo'n moeder, haar dreumes drentelt naast het wagentje. Geduldig wacht ze, hij pakt haar hand en oefent driftig verder. Als ik ze passeer, bekijk ik hem goed, zie zijn rode wangen, wollen muts en zucht.: 'Wat een schatje..... '

wonderschoon

2010-02-13T13:20:00.005+01:00

In deze plaats is zelfs de Stationsstraat chique. Statige oude huizen, omringd door bomen en heggen, kijken me verstolen aan. 'Wie is dat? Die dame kennen we niet', zeggen ze. 'Dat klopt. Ik ben hier op bezoek, dat zien jullie goed', antwoord ik en wandel verder met de routebeschrijving in mijn hand. De sneeuw kraakt onder mijn voeten, zonnestralen prikken door de kruinen van hoge Sparren. Vogeltjes zingen, heel zachtjes, hier hoeven ze niet hard te zingen. Een Specht is aan het werk. Gewoon, ergens in een tuin. 'Einde Stationsstraat rechtsaf', lees ik. Achter me hoor ik de Specht doorwerken. Iets verderop aan de rand van het bos, daar moet het zijn. Nog een kleine tien minuten wandelen, dan ben ik er.

er klaar mee zijn

2010-02-11T21:00:00.002+01:00

'Hij vertrekt na één kwartier', aldus de keurige damesstem. Wat in feite betekent dat die van nu uitvalt. En dat mijn terugreis bijna twee keer langer gaat duren. En dat die vijf minuten wachten uitmondt in twintig minuten kou kleumen.

Dan arriveert hij. Eindelijk. Een vuil-gele hondenkop, vol vermoeide reizigers. Er kan geen kip meer bij, laat staan het dubbel aantal reizigers dat nu wacht. Ik prop me naar binnen en vind zowaar een klapstoeltje. Als we vertrekken, voel ik een kont tegen mijn schouder, ontmoet ik een geurende oksel boven mijn hoofd en zit ik met mijn benen tussen die van een ander geklemd. In een halve vierkante meter om mij heen zie ik zes mensen opeen gepropt staan.

Mijn man belt. 'Ik pik je zo op, je kunt eerder uitstappen want ik werk in Zaandam vandaag.' Hij hoort het aan me, ik vind het niet leuk meer. Ik hoor het aan mezelf, ik klink mat en bozig. Als ik tien minuten later in het donker naar hem zoek, belt hij mij weer op, terwijl ik vlak bij hem sta en hij zegt: 'ik zie het van een kilometer afstand, BlueBlue. Wat ben jij er helemaal klaar mee.' En zelfs daar kan ik niet om lachen.

mannenzaak

2010-02-07T15:17:00.002+01:00

Ik kom hier regelmatig, ken het stadje inmiddels heel aardig. Het valt me op dat veel winkelpanden leeg staan. Waar eens een handeltje floreerde, hangt nu zo'n pamflet: te huur. Dan ontdek ik in een steeg een nieuwe winkel. Een muziekzaak. Nieuwsgierig ga ik naar binnen, zie schappen vol cd's en muziek-dvd's en ander genotzaligs. De sfeer is sereen. Stil stap ik door de ruimte en bekijk de cd's. Slim concept, zie ik: muziek die in andere zaken niet meer verkocht wordt maar wel heel waardevol is voor de liefhebber; heel schappelijk geprijsd. Gretig grabbel ik, gefocust op wat ik zie. Pas als ik mijn keuze gemaakt heb, kijk ik om me heen en ineens overvalt me het gevoel alsof ik in een sex-shop sta. Ik zie allemaal mannen om me heen, mannen, volkomen gefixeerd op al dat lekkers in die bakken. Ik ben de enige vrouw hier. Wat een gek gevoel geeft dat. Vervreemdend, alsof ik hier niet hoor. Evenwel: een paar pracht CD's rijker verlaat ik de zaak weer.

hulp in de huishouding

2010-02-05T16:26:00.016+01:00

'Mam, er wordt een cadeau voor jullie bezorgd. Het is heel grappig!' zei mijn zoon vorige maand. Toen het er vorige week nog niet was, hield hij het niet meer. Hij moest het laten zien. 'Kijk, mam, dit is het cadeau, weet je wel?' Gierend van de lach bekeek ik het filmpje. 'Geweldig man! Gaaf ding ook voor de kat! Wat zal Snorro er blij mee zijn!'
Gistermiddag was het zover: het cadeau werd bezorgd. Gehaast pakten we het uit. En ja hoor, daar was ie: de handige vol-automatische robotstofzuiger. Een soort UFO voor op de vloer. Een Amerikaanse damesstem vertelde van binnenuit welke knopjes waarvoor dienden.
Toen ik vanmorgen slaperig beneden kwam, snorde hij al zwierig door de kamer. Terwijl ik de krant las en mijn beschuitje at, werden de kruimels terstond verorberd door die kleine schat. Toen alles schoon was, snorde hij tevreden naar zijn docking-station. Een klik hoorde ik en toen was het stil. Het was goed rusten na gedane arbeid.

lumineus, zo matineus

2010-02-03T19:37:00.003+01:00

'Oooh shit, wat glad!' Verschrikt schiet ik in de oma-stand. Dat wil zeggen: ik span mijn billen, recht mijn rug, trek mijn schouders op en schuifel voort als een onderdanige Japanner. Want wederom is het spekglad buiten. Één stap buiten de deur leert mij genoeg. Dit wordt weer een wandeling vol kwellingen.
Maar dan krijg ik een lumineus idee! Zo te zien ben ik de enige uit de buurt die zoiets kan bedenken. Razendsnel glibber ik rechtdoor naar de autoweg en voel daar vaste grond onder de voeten! Opgelucht stap ik in een normaal tempo door, terwijl links en rechts van mij wandelaars wanhopige spagaten maken bij elke pas. Maar wel netjes op de stoep blijven. Wat je netjes noemt. De meesten zien er niet uit na de talloze glij- en glibberpartijen. Hun jassen zijn doorweekt, hun haar hangt in natte slierten voor hun ogen. Glimlachend bekijk ik de stumperds en wandel fluks door.
Als ik op het station arriveer, tracteer ik mezelf op een kaartje Eerste Klasse. Ik vind dat ik het verdien. Zo lumineus als ik ben tref je er niet veel tenslotte. En dat in de vroege morgen.

sanguigna arance

2010-01-31T23:57:00.005+01:00

Ooit, ooit lang geleden zei ik tegen haar iets over bloedsinaasappelen. Dat ze zo weinig worden verkocht in Nederland, omdat veel landgenoten het eng vinden. Zij had ze ook nooit gegeten, vertelde ze terwijl ik er enthousiast één stond te pellen.
'Bloedsinaasappelen vinden we eng', vertelde ik. 'Raar hé, sanguigna arance zijn gewoon lekker, toch? Een beetje bitterzoet als rode grapefruits. En mooi, dat bloedrode sap als je ze perst. Gek hoor, wel bijna rauwe biefstuk eten we, maar geen rode sinaasappeltjes. Vanwege de associatie met bloed. Maf volkje zijn we ook.'
Vandaag zag ik haar weer, op een verjaardag. Ze herinnerde mij aan die uitspraak van zo'n 15 jaar terug. 'Weet je nog wat je toen zei, Blueblue, over bloedsinaasappels? Ik heb ze weer gekocht hoor, heerlijk.' Mooi, dacht ik, zijn er toch twee Nederlanders die het aandurven.

fel rakkertje

2010-01-30T16:09:00.001+01:00

'Oh, een Roodborstje, kijk daar! Een Roodborstje in de tuin!' wijst mijn man. Voorzichtig buig ik naar voren: niet teveel bewegen, anders vliegt hij weg, weet ik. Ze zijn schuw. Als ik hem in het vizier heb, blijf ik doodstil zitten. 'Wat een schatjes zijn het ook', denk ik. 'Wat een felle rakkertjes. Met hun vurig rode borstjes, venijnige oogjes en scherpe snaveltjes.' Vanuit de Lavendelstruik kijkt hij de tuin door. Hij ziet de stukjes brood in de sneeuw, kijkt vervolgens door het raam naar ons. Op zijn hoede. Mijn kat mekkert zachtjes achter het gordijn. 'Sssst, Snorro', sis ik, 'niet doen, anders vliegt hij weg!' Ze houdt zich gedeisd. Als ik weer naar buiten kijk, zie ik het Roodborstje door de sneeuw hippen, een broodkorstje in zijn snaveltje geklemd. Daarna rommelt hij nog minutenlang in mijn tuin. En ik zit stil, kijk en geniet van het rakkertje.

Hermitage-dames

2010-01-28T15:33:00.005+01:00

'Een schande is het!' roept er één. 'Moet je kijken! Hij sluit zomaar zijn deuren!' 'Hé, hé, open doen!' roept een ander en probeert haar vriendin tussen de klemmende tramdeuren uit te trekken. Die kijkt geërgerd achterom, want was nu juist van plan zich naar binnen te wurmen. Ze wrikt zich los en schiet naar voren. De bomvolle tram in. Achter haar klappen de deuren dicht. Nog geen seconde daarna rijdt de tram klingelend weg. Een twintigtal beduusde dames achterlatend. 'Nou, nu zijn we elkaar kwijt!' 'We komen vast te laat.' 'Vroeger wachtte de bestuurder tenminste …' hoor ik om me heen. Omringd door dames op leeftijd ben ik. Hermitage-dames noem ik ze inmiddels. Bijna elke dag dromt er wel zo'n groep keurig geklede 65+ dames lijn 9 in. De lijn waarmee ik naar mijn werk ga en zij naar de Hermitage.
'Oh, kijk, er komt er alweer één aan', roept het Alfavrouwtje van de groep. Want ja, elke groep vrouwen die een dagje uit gaat, kent zo'n voorlijke tante. Zo'n tante die alles wel even regelt. Deze beent direct naar de zojuist aangekomen tram en drukt verwoed op de knoppen. De deur blijft hermetisch gesloten. Onbewogen blijft de GVB-medewerkster voor zich uit staren, draaiend op haar kruk. Zij kent haar pappenheimers. 'Hermitage-dames, uit de provincie.' Ik zie het haar denken.

blote benen

2010-01-23T10:04:00.002+01:00

'Oh, hoe kom ik erbij om dit te dragen? Netkousen! Met deze kou?' Ik doe vergeefse pogingen het warmer te krijgen. Duw mijn benen zoveel mogelijk tegen elkaar, trek de panden van mijn jas over mijn dijen. Het is half zeven zondagochtend, mijn feest is geweest. En daar zit ik dan. Op het perron, wachtend op de eerste trein naar huis. Als die eindelijk arriveert, opent de conducteur de deuren niet. Vanwege het gespuis dat op dit tijdstip in wil stappen, leer ik van andere wachtenden. Daar zit ik dan met mijn bijna 50 jaar, met min of meer blote benen onder een akelig kort rokje op een ijskoud perron. Wanneer word ik nu eindelijk volwassen? Verstandig? Ik vraag het mij serieus af.

lief

2010-01-19T19:35:00.002+01:00

Hij sluit zijn ogen en leunt achterover in de zachte donkerblauwe stoel. We reizen eerste klas, mijn zoon en ik en het bevalt hem. Ik heb zin om hem te verwennen, vandaar deze luxe. Niet alleen omdat hij mij helpt vandaag met mijn feest, maar ook gewoon, omdat hij zo lief is. Glimlachend bekijk ik zijn gezicht en denk aan hoe hij als pasgeboren baby was. Hoe verliefd ik op hem was. En stiekem nog steeds ben.
Eenmaal in de stad tracteer ik hem op een lunch in een duur restaurant. Daarna koopt hij een paar overhemden bij de Bijenkorf. Hij geniet als de verkoper geroutineerd zijn maat opneemt en zegt: 'Maat zevenendertig, precies wat ik dacht mijnheer.' 'Zo, die heeft er kijk op', zegt mijn zoon en loopt naar het rek van Hilfiger. Ik kijk en glimlach.

uitslapen

2010-01-14T21:15:00.003+01:00

'Mmmmmm', doe ik, draai me om, rek me uit en open mijn ogen. Eventjes kijk ik je aan om me dan op mijn rug te draaien. Je staat aangekleed en geurend naar aftershave naast het bed. Kreunend rek ik me uit. Net als ik weer onder de dekens wil kruipen, pak je me vast. 'Oooooh, poesje toch... lig je nog zo lekker?' 'Mmm,mmm', zeg ik en laat me strelen. Wat al snel overgaat in kietelen. Na een paar minuten sta je op, met spijt in je ogen. 'Ik moet zo weg, Blue, ik ben al laat....' We geven elkaar een zoen. 'Doeg lieverdje, tot vanavond!' roep ik je na. Terwijl ik me onder de dekens op krul hoor ik je de trap afsnellen en het licht in de gang uitklikken. Een paar tellen daarna trek je de deur achter je dicht. Het is nu doodstil en donker in huis. Vandaag slaap ik uit.

wachten

2010-01-08T15:25:00.004+01:00

De lucht dampt van de kou. Lange ijspegels aan de hoge stoplichten weerspiegelen het licht van de lantaarnpaal. Ik sta hier en wacht op vervoer. Nog geen minuut na mijn belletje naar huis, kwam toch ineens de trein. Reizigers stapten voorzichtig uit, schuifelden over het perron en verdwenen uit zicht. Daarna vertrok hij weer, richting mijn woonplaats. Ik wacht en tuur de autoweg af.

Ineens voel ik kou optrekken, via mijn voetzolen kruipt het naar mijn onderbenen. Mijn billen worden ijskoud. Mijn rug. Bezorgd kijk ik op de stationsklok. Al twintig minuten sta ik hier. Af en toe stopt een auto, wacht voor het stoplicht om dan heel zachtjes op te trekken. Ik aanschouw en wacht. De weg is leeg, de verte donker. De wereld om me heen is wit en in zichzelf gekeerd.

Klasse weer

2010-01-07T09:11:00.006+01:00

Gestaag bewegen we door de stad. Stapvoets. Bij elke kruising wachten we minutenlang. Binnen is het warm, buiten sneeuwt het aan één stuk door. Wandelaars lopen met kleine pasjes, de schouders gespannen opgetrokken. De kragen hoog. Iemand glijdt uit, valt en krabbelt weer op.
'Mmm', denk ik, 'vergeet het maar Blue. De trein halen, dat wordt niks. Als die al rijdt, überhaupt.' Ik nestel me dieper in mijn stoel en kijk naar buiten. Er is genoeg te zien, tenslotte.

Tegen beter weten in haast ik me naar het perron. Daar lijkt het chaos. Verdwaasde blikken, korzelige telefoongesprekjes naar huis. Een trein die hier totaal niet hoort staat in de weg. De trein naar Lelystad!? Hier?! Dan vertrekt hij en zoeft mijn trein binnen. 'Maar een paar minuutjes te laat. Topprestatie!', denk ik, stap in, neem plaats in de Eerste Klasse, want ja, met zulk weer en dreigende chaos, controleert de conducteur toch niet. En ik geniet verder.

boven

2010-01-02T11:29:00.002+01:00

Beneden klinken opgewonden kreten. De familie speelt! Een kaartspel. Boven is het stil en koel. Snel krul je je op mijn schoot, spinnend, niet van plezier maar van angst. Buiten klinken knallen, beneden neemt het gelach en geschreeuw toe. 'Nou, lief klein poesje toch, wat een narigheid', lispel ik terwijl ik je met mijn warme hand aai. Je krult je nog verder op.
Buiten neemt het gedonder en geknal toe. We lopen de trap op, naar zolder. Daar kijk ik voor het raam, zie een groepje op straat. Knetterende vuurspetters, rondsissende vuurbollen, rennende jongens. Het gejoel in mijn huiskamer klinkt hier gedempt. Dan hoor ik water stromen. Snel, alsof een kraan openstaat. Ik loop naar daar waar het geluid vandaan komt: de wasruimte. Daar zit je, onder het wasrek. Beschaamd kijk je op en plast en plast. Ik wacht tot je klaar bent, haal een emmer sop en een dweil. Opgelucht trippel je mee.

met de negen

2009-12-31T11:24:00.005+01:00

In lijn negen zit ik. Op weg naar Oost doorkruisen we het centrum, rijden langs het Rokin en het Waterlooplein en verder. De dame in het glazen hokje roept bij elke halte iets om. Eerst in het Nederlands, dan in het Engels. 'End raijt from joe, in det brauwn bilding, dze Herremitààge, leedies end djentelmèn. '
We passeren het Tropeninstituut. Aandachtig kijk ik de Marmeren Hal in, zie mensen lopen. Ooit werkte ik daar ook. We rijden om het gebouw heen. Ik weet nog precies wie achter welke ramen zit.
Na een paar minuten verlaten we de stad. Rechts van mij zie ik de Rembrandttoren, glanzend in het zonlicht. Links daarvan de twee beschuitbus-torens van Waternet. 'Oooh', denk ik, 'ook daar werkte ik'.
Eind lijn negen, we zijn er. Ik stap uit, de tram rijdt nog een klein stukje over de rotonde en stopt. Schuin tegenover me zie ik een groot gebouw liggen. Mijn nieuwe werkplek.

herfstblaadjes in de winter

2009-12-29T16:42:00.005+01:00

Weifelend staan we voor het kledingrek. Het is uitverkoop. 'Kijk', zegt ze, 'dit is ook een schattig rokje. Mijn schoondochter heeft er zo één.' Ze voelt aan de stof, trekt het iets naar zich toe zodat de print in zicht komt. 'Mmm', zeg ik, 'beetje kort, kan wel bij jonge beentjes. Niet bij die veertig-plus benen van mij hoor.' 'Jaaa', zucht ze en laat het weer los. 'Nee, dat kan niet meer bij die beentjes van ons'. Ze loopt de zaak in, naar achteren.
Even later komt ze terug. 'Kijk BlueBlue, is dit iets voor jou?''Tja', zeg ik, 'ach, bij zo'n jurk komt die boezem tegenwoordig zo in beeld, hè... Mmmm, lief van je maar uhm...''Okay', zegt ze en pakt een vestje. Tijgerprintje. 'Kom je zo even kijken, BlueBlue, ik ga 'm passen.'
Na een minuut of wat sta ik naast haar bij de spiegels. 'Mmmm', zegt ze en trekt aan de stof boven de boezem. 'Flubbert... te groot... tegenwoordig pas ik dit soort dingen niet meer.'
Zonder trofeëen verlaten we de boutique. We laten de winteruitverkoop voor wat hij is. Herfstblaadjes die we zijn.

toen

2009-12-28T10:26:00.000+01:00

Oosterse oogjes heb je. Verstoord kijk je er mee om je heen vanachter het glas. Ontroerd en vermoeid ben ik. En ik kijk. Naar jou, mijn kereltje. Zo klein, zo fijn, zo tenger en kwetsbaar. Te klein. Ze halen je weg, je wordt naar een andere afdeling gebracht. 'Dag ventje'.
Om me heen is het onrustig. Kommen water worden gevuld, doekjes tevoorschijn gehaald. Ze gaan me wassen. Gelaten onderga ik het, voel de warmte van de handen van de verpleegster. En denk aan jou. Mijn kereltje.
Daarna drink ik gretig van de thee en eet beschuit met muisjes. 'Wat lief dat ze dat zo doen, in een ziekenhuis', zeg ik tegen mijn man. Hij knikt, wetend, want hij werkt hier, pakt mijn hand en streelt die. Samen zijn we stil. We hebben een kindje gekregen.

afgeleid

2009-12-26T12:38:00.003+01:00

'Wilt u me even het roomijs aangeven?' vraagt de vrouw en ze wijst schuin naar achteren. 'Ja hoor', zeg ik en zet mijn mandje gevuld met boodschappen neer. Als ik vlakbij de vrieskast ben, blijft ze voor de deur staan. Een moment twijfel ik aan haar verstandelijke vermogens maar dan zoeft ze een stukje vooruit. Een klein stukje zodat ik er net aan bij kan. 'Doe die van 99 cent maar', zegt ze. 'Alstublieft' en ik geef het haar aan. ''T is toch wel vanille, hè?!' is haar antwoord. 'Jazeker', zeg ik terwijl ze het pak in haar mand aan het stuur gooit. Even bekijk ik haar wat beter. Een stevige vrouw is het, met kortgeknipt donker haar. Een vol gezicht heeft ze, zorgvuldig opgemaakt, haar blik is vastberaden. Ze zoeft weer weg. Onderwijl is mijn man gearriveerd met een kar vol boodschappen. Lacherig bekijken we de hoeveelheid, lopen naar de kassa en rekenen af.
Pas 's avonds merk ik dat ik allerlei boodschappen mis. Die zaten in mijn mandje en dat staat nog bij de vrieskast in de supermarkt.

met aandacht

2009-12-24T08:23:00.008+01:00

Half vier. De laatste zonnestralen schijnen mijn kamer binnen. 'Nog even en dan is het alweer donker', denk ik en schrijf verder. Vijftien minuten, dertig minuten werk ik geconcentreerd door. Dan merk ik dat het om mij heen donker is geworden. Ik schuif mijn stoel naar achteren. 'Tijd voor de kaarsen, poes', zeg ik, sta op en loop naar de keuken waar de lucifers liggen. Mijn kat trippelt mee, haar staartje op als een antenne. 'Prrrt', doet ze, 'prrrt' terwijl ze langs mijn benen fleemt. 'Ja, ja, schatje, ik weet wat je wilt. Zoetemelk voor het meisje.' Als ik de ijskast open, staat zij al bij haar bakje en als ik de melk schenk, likt zij gretig van de straal. Voor mezelf schenk ik een glas wijn in. Op de terugweg naar de kamer draai ik de kachel wat hoger.
Voorzichtig zet ik mijn glas op tafel, pak een luficer en ontsteek de kaarsen. Als ze allemaal branden, ga ik zitten, kijk om me heen, neem een slok en schrijf verder.

oma

2009-12-20T14:37:00.003+01:00

Als ik bij je ben, blijf ik staan. Steek mijn handen in mijn zakken en plant mijn voeten steviger in de grond. De bodem hier is hobbelig, het grasveld is kortgeleden omgewoeld. Dat komt, er is iemand bovenop je komen liggen. Ene Jan Daanen, lees ik. Vorige maand is hij gestorven op 80-jarige leeftijd. 'Nou, wat vind je daar nou toch van, oma?' mompel ik. 'Eén of andere Jan die ineens voor de rest van de tijd boven op jou ligt.' Je zegt niks terug. Ik hoor de bomen ruisen. De laatste bladeren, droog als papier, laten los. Dwarrelen rond. De winter zet in, de lucht is koud vandaag. Huiverend duw ik mijn kraag wat hoger. 'Nog een half jaartje mag je hier liggen, dan is het over. Ga je naar het knekelhuis, oma. Moeten ze eerst Jan weer van je afhalen.' Weer zeg je niks. In de verte hoor ik de trein naar Gouda. Tien voor twaalf. Als ik knarsende voetstappen mijn kant op hoor komen, vertrek ik. Bij de uitgang kijk ik om en zie een oude vrouw knielen. Ze zet een pot chrysanten neer. Voor Jan.
'Het wordt tijd dat je gaat, oma', denk ik. 'Het wordt tijd om te gaan.'

Dag dag.....

2009-12-18T17:45:00.005+01:00

'Dag!'Zeg ik en ik kijk nog eens goed. Naar Hans, naar Irene, naar Peter, naar iedereen die afscheid van me neemt. Zo'n vijftig mensen geef ik vandaag een hand, een kus. Met bijna iedereen maak ik een praatje. “He, Frank, weet je nog, toen we daar samen zaten? Die hele tafel vol tegenover ons! Tjaaa ......', lachend bespreken we de gebeurtenis. Gedeelde herinnering.
Ik kijk nog eens goed, zie hem gaan, linksaf de gang in. Net als al die anderen die ik vast nooit meer zie.

Kwart over zes is het en iedereen is weg. Ik ruim de boel op, doe de gebaksschotels en vorkjes in de afwasser. De bos bloemen haal ik uit de vaas, het water gooi ik weg. De lege vaas zet ik bovenin de kast, naast de schalen.
Terug in mijn kamer trek ik mijn jas aan en kijk nog eens goed om me heen. Buiten is het donker, de stad is een zee van lichtjes. Ik zie dat het sneeuwt. 'Dag', zeg ik tegen de schoonmaker, 'werkse nog, ik ga! Dit was mijn laatste werkdag hier.' Terwijl ik de gang afloop hoor ik dat hij mijn kamer stofzuigt.

stromen

2009-12-16T08:24:00.001+01:00

Plotseling voel ik het, een straaltje snot. Razendsnel stroomt het uit mijn linkerneusgat. Zomaar ineens is het daar. Ik wist niet dat ik verkouden was?! Blijkbaar ben ik dat wel. Naarstig zoek ik een zakdoekje. In mijn jaszak. In mijn tas: het grote vak, het kleine vak, in dat vak daar ergens tussenin! Nergens, nergens heb ik zakdoekjes! 'Oh, hoe moet ik dit oplossen?', denk ik. Ik snif nog eens, probeer het snot zo binnen te houden. Maar het lukt niet. Waterdun is het en het wil eruit! Gelukkig zit ik nu nog alleen maar straks, bij het volgende station stappen er altijd veel in. 'Nou, dan zit er niks anders op.' Ik pak de punt van mijn sjaal en veeg. Hopla! Zo, opgelost. Uit voorzorg houd ik mijn hoofd heel rechtop, ietsje naar achteren gekanteld zelfs. De trein stopt en stroomt onmiddelijk vol.

Birds

2009-12-13T20:41:00.002+01:00

We wandelen door het weidse landschap, koude wind prikt in onze gezichten. Aan de overkant van de sloot, een stuk lager dan hier op de dijk, wemelt het van de Rotganzen. Ze slaken schrille kreten. Wij wandelen en praten. Plotseling horen we geklapwiek. Als we opkijken zien we dat een honderdtal ganzen opstijgt, opgeschrikt door een tractor.
We minderen vaart, bekijken het schouwspel en zien dat de zwerm recht op ons af komt. 'Kaaakaakaaakaaa ' schreeuwen ze. 'Birds!' denk ik. Enkele meters voor ons gaat de zwerm steil omhoog, vliegt over onze hoofden en landt aan de andere kant van de dijk in het meer. Even is het weiland stil en leeg. Maar niet voor lang. De eerste verkenners stijgen op uit het water, vliegen laag over het land, roepen 'Kaakaakaa'. De zwerm keert terug. Wij versnellen onze pas.

oorverdovend stil

2009-12-12T22:11:00.001+01:00

Buiten is het grauw, koud en mistig. Hier, achterin de auto, is het warm. Te warm. Mijn wangen branden, zweet prikt onder mijn oksels en op mijn rug. Het stinkt hier en ik heb pijn!
De ruimte is zo nauw! Ik probeer mijn jas uit te trekken maar het lukt me niet mijn armen naar achteren te bewegen. Even kreun ik. 'Ssst!' zegt hij, 'stil! Ik wil je niet horen!' 'Sorry', mompel ik. 'Kop dicht!' gromt hij en kijkt schuin naar achteren. Ik zie dat zijn hoofd rood is, rood en bezweet.
Dan begint mijn maag weer, als een langzaam draaiende centrifuge. En onderin schuurt die grote steen. Het doet zo'n pijn, ik kan niet stil blijven zitten, moet wiegen. 'Ooooh , kreun ik, 'godverdegodverdomme, dit doet zeeeeeer. Laat me er toch uit, ik ga wel lopen verdomme!' 'Wat zegt ze' , vraagt ze hem. 'Wat zegt dat wijf?' ' Hij schampert, haalt zijn schouders op. Ze lacht, laatdunkend.
Ooit heb ik geleerd pijn om te zetten in kracht. Ooit. Ik weet nog precies hoe het moet. Pijn moet je kanaliseren. Bij elke uitademing. Daar komt het. De Pijn. Met een enorme kracht sla ik hun koppen tegen elkaar. De knal daarna is oorverdovend.
Als ik uit de auto kruip merk ik dat het sneeuwt. Om mij heen is het stil. Oorverdovend stil.

chocoladewind

2009-12-12T11:58:00.004+01:00

Als ik de voordeur open, ruik ik het: de geur van chocolade. 'Aha, Oostenwind', denk ik direct. Want zo werkt het hier in de Zaanstreek. Iedereen die ten Westen van de chocoladefabrieken woont, zal denken als ik. De geur van chocolade betekent: Oostenwind. Oostenwind is hier Chocoladewind!
Ik stap naar buiten en kijk naar de hemel. Blauw, ijzigblauw is het boven me, het licht is scherp door de poollucht, de hemel bijna wolkenloos. Een paar strepen doorkruisen elkaar. Het ene vliegtuig vloog naar het zuid-westen, het andere naar het noord-oosten. Ze zijn allang al weg, hun koersbepaling hangt daar nog.

De koude lucht maakt dat ik wolkjes adem. Ik trek mijn wollen pet tot over mijn oren, duw mijn kraag omhoog en wandel naar het dorp.